S艂ownik Polskiej My艣li Politycznej
Jan Tarnowski (1488-1561), w贸dz, m膮偶 stanu i pisarz; od 1522 r. kasztelan wojnicki, od 1527 wojewoda ruski i hetman wielki koronny, od 1535 wojewoda krakowski, od 1536 kasztelan krakowski. Po uko艅czeniu Akademii Krakowskiej bra艂 udzia艂 w wojnach z Wo艂ochami i Tatarami (1509-12), a po powrocie z d艂u偶szej podr贸偶y po Europie i Azji Mniejszej, w 1521 r. wys艂any zosta艂 wraz z wojskiem na pomoc kr贸lowi w臋gierskiemu Ludwikowi II przeciw Turkom. W 1531 r. zwyci臋偶y艂 pod Obertynem hospodara mo艂dawskiego, czym przyczyni艂 si臋 do odzyskania Pokucia; podczas wojny z Moskw膮 zdoby艂 Homel i Starodub (1535). W wojnie kokoszej stan膮艂 po stronie kr贸la przeciwko opozycji szlachty; popar艂 Zygmunta II Augusta w sprawie ma艂偶e艅stwa i koronacji Barbary Radziwi艂艂贸wny. W 1547 r. otrzyma艂 od cesarza tytu艂 hrabiego. Autor traktatu o sztuce wojennej Consilium rationis bellicae (1558), z kt贸rego uczy艂y si臋 pokolenia oficer贸w polskich XVI i XVII w..