Urodził się 22 lipca 1866 r. w Warszawie. Należał do grona twórców II Proletariatu, zaś w latach 90. XIX wieku związał się z PPS. Za działalność niepodległościową i socjalistyczną został aresztowany przez władze carskie i zesłany na Syberię (1895-1899). Po paru latach zdołał zbiec i udać się do Lwowa. W 1900 r. wydał Zarys socjologii. Skonfliktowany z częścią działaczy PPS, w 1900 r. zainicjował powstanie III Proletariatu, który największą aktywność notował w latach 1904-1905, nigdy jednak nie zyskując dużego poparcia wśród robotników. Z czasem Kulczycki odszedł od ruchu socjalistycznego, a zwłaszcza od marksizmu, będąc jego krytycznym komentatorem, czemu dał wyraz m.in. w książce W poszukiwaniu nowego ustroju społecznego (1933), w której analizował także inne popularne w okresie międzywojennym nurty polityczne i ideowe. W dziele Rewolucja rosyjska. Od dekabrystów do wędrówki w lud 1825-1870 (1909) ukazywał przeobrażenia wewnętrzne w Rosji. W 1917 r. ogłosił studium Druga rewolucja rosyjska. Podczas I wojny światowej działał w Naczelnym Komitecie Narodowym. W 1920 r. związał się z Narodową Partią Robotniczą. Wykładał w Szkole Nauk Politycznych i Wyższej Szkole Dziennikarskiej. Zmarł 3 sierpnia 1941 r. w Warszawie.