Urodził się 5 XII 1867 r. w Zułowie. Po ukończeniu gimnazjum w Wilnie wstąpił na Wydział Medyczny Uniwersytetu w Charkowie. Zamieszany przypadkowo w zamach na cara skazany został na zesłanie w głąb Rosji. W 1892 r., po powrocie z Syberii, włączył się do działalności socjalistycznej. Aresztowany i więziony, po ucieczce osiadł w Galicji, gdzie zaczął tworzyć ruch strzelecki. Z jego inicjatywy założony został także Związek Walki Czynnej, którego był Komendantem Głównym. W czasie I wojny światowej był dowódcą I Brygady Legionów Polskich. Po odzyskaniu niepodległości został Tymczasowym Naczelnikiem Państwa, następnie zaś Naczelnikiem który to urząd sprawował do momentu wyboru na prezydenta G. Narutowicza w 1922 r. Podczas wojny z Rosją pełnił funkcję naczelnego wodza, od marca 1920 r. posiadał tytuł Marszałka Polski. W latach 1922-1923 był szefem Sztabu Generalnego, po czym wycofał się z życia politycznego. Po przewrocie majowym był aż do śmierci ministrem spraw wojskowych, generalnym inspektorem sił zbrojnych a w latach 1926-1928 i 1930 również premierem. Wybrany 31 V 1926 r. prezydentem, wyboru nie przyjął. Był początkowo zwolennikiem rządów parlamentarnych, z czasem jednak, pod wpływem doświadczeń, odszedł od tej koncepcji, stając się zwolennikiem rządów autorytarnych. Zmarł 12 V 1935 r. Opublikował wiele prac z zakresu historii wojskowości, wspomnień oraz innych zebranych i wydanych w Pismach zbiorowych.